Religieuze overwegingen, negers en jodenkoeken

Beste Harold, ik ben er morgen rond 1600 Zulu. Goed? Zet voor mij maar een lekker kopje rooibosthee en doe er kletskoek bij. Een negerzoen of een jodenkoek is natuurlijk ook prima; ik ben niet zo kritisch. Laat het bier maar warm staan. Uit religieuze overwegingen rij ik niet als ik nog moet drinken. Mogelijk kan ik daar eenmalig een uitzondering op maken door thuis een paar biertjes te drinken na de rit terug. Groet, je broer.

Artiestennamen

Voor een minderaardige vriend met een spijsverteringsprobleem moest ik een paar suggesties doen voor een artiestennaam die hij zich wilde aanmeten. Sociaal geisoleerd en volstrekt out of touch met reality als ik ben kwam ik hiermee aanzeilen:

- Chewing Chords
- Alien Symphony
- Pillar of Salt
- Siaecko
- Grim Grazzler
- Waterwoozle
- Sommby
- As The Moon Turns
- Weaselhacker
- Zero Kiss
- Astral Alignment
- Mr Beer
- Unsolicited

Bouwvakkers

Wat hebben die bouwvakkerts toch een mooi beroep. Beetje de hele dag in het zonnetje stenen stapelen, vals meezingen met grijsgedraaide johnnymuziek, en voorbijhobbelende meisjes de rokjes omhoogfluiten. En als klap op de vuurpijl midden in de zomer de boel de boel laten en met het hele gezin kuilen gaan graven in Zuid-Frankrijk. Dat hun baan op de tocht staat --inmiddels een briesje van windkracht 10-- deert ze niet. Chill.

De zogenaamde pulp op TV

Ik heb sinds twee jaar geen TV meer. Er wordt niks leuks uitgezonden, of ik ben niet thuis. Uitzendingemist.nl bestaat, RTL Unilever Gemist bestaat, Campingzender6/SMS6 Gemist bestaat. Dus qua uitzendingen naar de mensen toe om te kijken mis ik niks. Ik kijk alleen nauwelijks via de internetten, omdat het aanbod gaap-geeuw-vermoeiend is. Films en series Die Ertoe Doen worden netjes gebackupt via ThePirateBay.org en gekeken a) wanneer ik thuis ben en b) wanneer ik wil. Dus ik maak me niet zo druk om de zogenaamde pulp die, allegedly, via de beeldbuis de woonkamerts wordt ingepompt. Want laten we wel wezen. Als er geen TV zou zijn, zou De Massa een live onthoofding op het dorpsplein zijn gaan kijken, of de heksentest bij het kanaal aanschouwen. Brood en spelen kent geen tijd.
Stop worrying. Stop bitching.
Download.

Mijn tuin

Mijn tuin is (gokje) een 40m2 dichtbegraste laagvlakte met her en der een boom en een struik. De inheemse bevolking bestaat uit: mieren, muggen, 1 huge-ass egel, een langpootmug en een overlastgevend groepje ongeidentificeerde vliegende insecten. Bah.

 

Ik. Een korte introductie.

Ik ben 1.70 vierkante meter lang.
Mijn schoenen hebben maat 40.
Ik heb nog nooit een hoofdrol in een film gespeeld.
Ik trek 's ochtends altijd eerst mijn rechter schoen aan en dan pas m'n linker schoen.
Ik drink nimmer koffie tijdens m'n slaap.
Mij betrap je niet in een trui, zomer of winter.
Er is nog nooit oorlog gevoerd om mij.
Ik heb het liefst alles draadloos. Ook de waslijn.
Niemand heeft me ooit een kettingzaag kado gegeven.
In mijn jeugd mocht ik geen sneakers dragen.
Dakloos ben ik niet, maar ik kan nog niet opscheppen over het aantal daken dat ik heb.
Dakloos ben ik niet, maar ik rijd met open dak als het niet regent.
Ik draag mijn haar al erg lang erg kort.
Humor heeft gevoelens voor mij. En dat is wederzijds.
Per dag schiet ik 10 tot 100 mailtjes internet op. In mijn hele leven heb ik nog geen 50 brieven geschreven en verstuurd.

DE-ES: wij willen bloed zien!

Vanavond staan onze aartsvijanden tegenover elkaar op een akelig klein stukje savanne in Durban, Zuid-Afrika. De beulen van Alva tegenover de Feldwebels van Löw. Wij hoeven slechts toe te kijken hoe ze ons probleem oplossen. Maar we moeten partij kiezen. In ruil voor de fietsen van onze voorouders zijn we vanavond en slechts alleen vanavond voor Duitsland. Inderdaad stelletje paella prakkende tortillaterroristen, we zijn de Tachtigjarige Oorlog nog-lang-niet-vergeten. Overigens krijgen we nog miljarden peseta's van jullie. Geld lenen kost namelijk muchos euries, ingedutte siësta-slaven dat jullie zijn. Nadat Duitsland tapas heeft gemaakt van jullie sangria-kunstjes op het veld, sturen wij de Financiele Inquisitie eens langs. Na ons middagdutje.
Update: schade Deutschland, alles ist vorbei.

NL-BR, een analyze: Schaak. Schaakmat.

Ironisch dat Brazilistan tweemaal gescoord heeft, Nederland slechts eenmaal en we toch aan het langste eind trekken. Ongelooflijk mooi om te zien dat de spelregels van voetbal zo naadloos aansluiten op onze ambities. Vanaf de eerste minuut speelden we good-cop-bad-cop met die bananentelers. Na tien minuten gaven we ze broze glorie, daarna voerden we ze onzekerheid. Na de rust dwongen we de mooiboys een onafwendbare harikiri te plegen. Bal. Doel. Raak. Bananenland had twee keer gescoord en hun taak zat erop. Dat werd hen duidelijk gemaakt door onze voltreffer met een eenvoudige boodschap: go home. Bad-cop had ze psychisch gebroken. Tot de 93e minuut dachten die Latijns-Amerikaanse Italianen dat ze met een banaan aan het voetballen waren. Heerlijk hoe Van Marwijk iedere keer zo subtiel de volgende stap zet naar Wereldheerschappij.

Koopkracht - Belasting = Koopzwakte

Iedere burgert in Nederland besteedt een buitenproportioneel deel van z'n koopkracht om de bodemloze geldpakhuizen van de rijksoverheid en andere struikroverheden te vullen. Een bewonderenswaardig initiatief van U, maar Uw financieel geld zet weinig doden aan de zeik. Een groot deel van Uw betaaleuro's verdwijnt in ICT faalprojecten, te-dure-kostprijs projecten, en in de zogenaamde kunstmatige economie: onzinnige subsidie's (pleonasme-alert!), corruptieontwikkeling in derderangs landen, rooibosthee plantages, et alia. U betaalt accijnzen, loonbelasting, BTW, leges, et cetera. Er zijn meer synoniemen voor belasting dan Eskimo's mogelijkheden hebben om het over sneeuw te hebben. Uw buurman is heimelijk jaloers op Uw Scapino-schoenen en Uw Ikea-interieur. De overheid ook, en nivelleert U Uw meubels onder Uw zitvlak vandaan.
Vraag de overheid de besteding van uw giften te verantwoorden.

Kilometerheffing.

De overheid wil graag gaan vangen per kilometer. Eerlijk toch? De mensen die zorgen voor een lekker warme zomer moeten de zwaarste lasten dragen. Oh ja, we moeten wel allemaal een spionagekastje laten inbouwen in onze lease-Lada's. Is nodig. Uw privacy is gewaarborgd totdat er misbruik van gemaakt wordt. En wie iets te verbergen heeft, heeft vast de middelen om de kluit te bedonderen. U moet gewoon bukken en slikken. Went vanzelf. Okay, dat we door middel van ivorentorenhoge accijnzen op tuftufbenzine al decennia lang aftikken per kilometer is waar. Welja, ook het feit dat dit een effectieve manier van kilometerheffing is klopt als een dieselslurpende bus. Waar het om gaat is dat we per kilometer moeten gaan betalen. We moeten met z'n allen niet willen dat de discussie hierover verzand in argumenten en tegenargumenten. Waanzin.

Wapens in de toekomst verkopen

Ik heb een tijdmachine waarmee ik wapens aan rivaliserende groepen verkoop in de toekomst. Soms zijn dat knotsen als de mensheid weer eens in een stenen-tijd-dipje zit, soms kroontjespennen wanneer de heersende gedachte deze scherper acht dan het zwaard. Laatst, nou ja.. laatst.., reed ik in een convooi vrachtwagens afgeladen met AK-47's naar de Azuren Alliantie in 1.300.454 AD. Na deze verkocht te hebben --en zo een schaarste in 66.780 AD te veroorzaken-- zag ik een meisje lopen met blonde haren en een konijntje in haar armen. Ik gaf haar een lift en vertelde uitgebreid over het dieet van mijn eigen konijn Gromtoon. Ze bood aan om iedere dag beschuit met aardbeien en suiker te maken voor me. Ik zei nee.

Stel.

Stel.
Stel het is een dag in juni. De zon schijnt en je staat buiten onder een strak blauwe lucht. Het is bijna 18:00 en een onbekende soldaat in Rusland moet hoesten, een dolgelukkige bingospeler neemt haar prijs in ontvangst in een groezelig cafeetje in een buitenwijk van Parijs en een doofstomme postduif neem een verkeerde afslag in de buurt van Urk en jij staat met je 300 euro A-merk teenslippers tot je enkels in de modder. Wat denk je:
a) shit, ik ben de beenham vergeten!
b) als er oorlog komt met Belgie, word ik dan opgeroepen voor dienstplicht?
c) krijg ik rente uitgekeerd als ik spaar met lampen?

Een date met een medewerker

Hoe serieus moet je een HBO'er nemen die haar job omschrijft als Human Recourses medewerker..? Je valt door de mand, NL41892839.

Het park

Op een zonnige dag in juli, om precies te zijn de zestiende van juli tweeduizendentien, liep Margriet de Koning afwezig doch goedgeluimd door het groene gras van het Vondelpark in Amsterdam. Buiten was het 23 graden en vier minuten voor half drie. Ze passeerde een tweetal geopende blikjes bier van het merk Heineken. Haar nieuwe rode lakschoentjes klemden benauwd om haar voeten en haar blauwe kanten slipje werd aan het zicht onttrokken door een rokje met een gewaagd bloemetjesmotief. Niemand floot haar na.

Ze groette een onduidelijke kennis die de weg uitlegde aan een toevallig passerende Japanse kiesgerechtigde. Precies op dat moment werd elders in de wereld een schaakpartij gewonnen door Ivan Germanov, maakte een Frans meisje met vlechtjes zich zorgen over de seksuele geaardheid van haar vriendje, werd een brief verkeerd bezorgd in New York, en salueerde een Argentijnse soldaat spottend zijn meerdere met zijn linkerhand. Dat ging allemaal aan haar voorbij.

Dat kon ook niet anders. In gedachten verzonken werd Margriet plotsklaps opgeschrikt door een jongen in een shirt uit een onduidelijk modejaar die om een vuurtje vroeg. In gedachten stak ze de sigaret tussen zijn gebarsten droge lippen aan met een vlammenwerper. De jongen herhaalde de vraag. Margriet glimlachte, zei 'ik heb een blauw slipje aan', en liep door. Zonder er zich van bewust te zijn pakte de jongen zijn eigen aansteker en keek haar na.

De Volkskrant en mijn billen

De Volkskranten waren op ende uitverkocht bij Albert Heijn, dus ik heb noodgedwongen een paar rollen WC-papier moeten aanschaffen ende kopen. Dat worden schrale billetjes de komende week. En schonere handen na het vegen. Dat dan weer wel.

GeenStijl beste weblog 2009

GeenStijl is het beste weblog van 2009, en houdt die titel al sinds 2004. Oogklepdragend, elitair en fatsoendenkend Nederland wist echter beter en noemde NRC-Next als beste weblog 2009. Logisch, want daar worden problemen nog heerlijk ouderwetsch verbloemd door uitzonderingen op de regel voor het dogmatisch ingegeven positieve voetlicht te brengen. Gezelligheid kent geen tijd.
Next!

Eduard en de Show

Eduard zette zijn geluidsprekers harder. Frederik Blaaskraag was op de radio met zijn eenmalige Dingen Die Je Niet Probeert Voor Je Dood Gaat Show. Eduard draaide de voluptueuze volumeknop drie slagen verder dan mogelijk was, trok z'n sokken uit en ging met zijn buik op z'n kat liggen en genoot van Frederik. De inmiddels tot gemeengoed verworden jingle van de eenmalige show deed Eduard sidderen van genot. Zijn kat miauwde.

Eduard schrok zich een gleufhoedje toen hij besefte dat hij op z'n kat lag en schoof snel een schoteltje opdrinkmelk onder z'n bleke behaarde buik. Ondertussen babbelde Frederik op de radio verder over de periode in zijn leven dat hij voor zijn dood nooit gas terug nam in bochten in de bergen van Afghanistan wanneer er een geestelijk leider van de Taliban hem argwanend aankeek vanaf de motorkap. Eduard's kring-, ring- en sluitspieren verslapten; bij deze show kon hij echt ontspannen.

De show werd plots onderbroken door reclame van Always Met Vleugeltjes. Dat is geen anti-conceptiemiddel, je gaat er niet van vliegen, maar het vangt wel alle ellende op. Daarop volgde een reclame van Witte Kneus waarin beloofd werd dat er witte verf was toegevoegd om je vuile was nu eindelijk wit buiten te kunnen hangen.

Eduard gaapte.

Buiten aarde bellen

Diederik Boterletter was een rustige jongeman met ADHD die een wat aparte hobby had. Nu ja, eigenlijk had hij twee hobbies. De eerste was het verkeerd spellen van de naam van koningin Beatrix. Hij behoorde zelfs tot de internationale sub-top en reisde regelmatig naar Zweden om een nieuwe prijzenkast te kopen van het bekendste knackebrod-vretende bedrijf ter wereld.

Zijn tweede hobbie was een wat minder ingevoerde, zelfs ietwat obscure bezigheid: het optelefoneren van hele lange zelfverzonnen telefoonnummers. Zo had hij bijvoorbeeld 3248738473874337873 een keer gedraaid op zijn mobieltje uit 1996 met draaischijf en hoorn. Met een tegen de 100% aanschurkende regelmaat kreeg Diederik geen gehoor, een in-gesprek-toon te horen, of kreeg hij weken later van KPN schriftelijk bericht dat de verbinding 'helaas om technische redenen niet tot stand kon worden gebracht'.

Op een goede dag draaide Diederik echter 32493483294839899999990042. En er werd opgenomen. Diederik legde zijn gehoororgaan te luister tegen de hoorn. Met een dik Engels accent toeterde de andere kant van de lijn in onberispelijk Spaans: "Hello there, what can I do you for?". Diederik, een door de wol geverfde professional, antwoorde brisk: "Yo homey, is mister Fons Waterslager available or unavailable?". Waarop de stem parereerde: "no, he's not." Diederik dacht na. Fons was blijkbaar niet beschikbaar en niet niet beschikbaar tegelijkertijd. Daar moest een reden voor zijn.

Terwijl Diederik hard aan het nadenken was over zijn repliek antwoordde hij: "well, can I speak to him?"
"No, you can."
"Well than, give him to me."
"I will, but I can't."
"You're weird."
"No, I'm Martian."
"So Fons is on Mars."
"Well yes, but he isn't."
"That's odd."
"Not really, he is in a quantum-teleconference with Jupiter and Saturn while on vacation with his wife ands kids in his office on Mars."
"Damn, he's a hard man to get hold of."
"No, he isn't."
"Yes he is!"
"No, he isn't."
"Oh fuck off, give me Fons."
"Okay."

De lijn kraakte voor een moment en na een korte stilte sprak een donkere, zware whiskey-rook stem in een onvervalst Amsterdams accent: "Goede middendag, je spreekt met Fons Waterslagert". Diederik schrok en smeet abrupt de hoorn op de haak van zijn mobieltje. Zweetdruppeltjes parelden van zijn voorhoofd en drupten op z'n buro om daar kleine diamantjes te stollen. Nooit eerder had iemand hem getutoyeerd, behalve zijn vrouw die na 25 jaar huwelijk daarvoor toestemming had gekregen als kado.

Diederik legde zijn benen op z'n bureau, bedacht zich en koppelde ze toch weer aan zijn stompjes vast. Hij liep naar de koelkast, pakte er een sigaar uit en stak hem op een schroef uit de muur. Jonglerend met enkele van zijn meest favoriete papierversnipperaars ijsbeerde Diederik door zijn kelder met uitzicht op zee. Hoe kon hij nou gemist hebben dat hij een jaar later Fons toestemming zou gaan geven onbekenden in het Nederlands aan te spreken?

Er werd op de deur geklopt. Diederik klopte niet terug en maakte in plaats daarvan enkele radslagen door zijn kantoor, landde op zijn enige kapotte koelkast naast de schroef in de muur, haalde de sigaar eraf en stak hem in vuur en vlam. Er werd nogmaals geklopt op de deur, direct gevolgd door een stem die door vijf centimeter gewapend graniet zich verstaanbaar probeerde te maken.

Terwijl de sigaar bezig was de vluchtstrook in Diederiks longen te asfalteren dacht Diederik na over de vrienden die hij leerde kennen tijdens zijn periode in De Kliniek en met name over diegenen die tegen deuren praatten. Dat waren er zeker elf, dus het zou gekkenwerk zijn om hier nog meer hersencapaciteit tegenaan te gooien. Dus Diederik besloot Michelle Kleefkogel aan een van haar glazuurwitte tanden te voelen over het hoe en waarom.

Hij drukte op de rode knop rechtsboven de schroef uit de muur. Buiten ging het luchtzakalarm af. Een passerende vreemde vogel, niet bekend in de omgeving, negeerde het en viel plotsklaps zestig meter naar beneden recht in de klauwen van een warme luchtstroom die hem verder naar zijn bestemming vervoerde. Binnen ging ook een sirene af en groene zwaailichten waarschuwden iedere dove kwartel dat de loeiende sirene het ditmaal menens was.

Seconden later zwaaide de gewapende granieten deur open. Een toevallig passerende cavia bleef tweedimensionaal tussen muur en deur plakken en begon direct met zijn proces tot fossilatie. "Beter laat dan nooit", dacht Diederik en sloot vliegensvlug het deurtje van de caviakooi.

Michelle Kleefkogel, die inderdaad tegen Diederiks deur aan het praten was, keek verschrikt op.

To be continued...

Prof. Niek'Oh en het geheim van de Fiets

dd. 2009-11-14+15

Ging op audientie in Aarsmersfoort bij prof. Niek'Oh. The one man entertainment show; the inventor of Psycho Warfare. This is my story.

Met alleen ontbijt op over de A9, A4, A10, A1 en N199 zoeven. Netjes stoppen voor iedere fotopaal. TomTom bepaalde de aankomsttijd steeds een minuutje vroeger.

Daar aangekomen rond 1620 Zulu drie roze koeken als opeetlunch verorberd. Hap hap, knaag, knabbel, slikweg. Je kent het wel.
Vervolgens gingen we pizza bouwen. Met allemaal dingetjes en heel, heeeel veel kaas. Crunch, crunch, smikkel. Bodem was gelegd en twee flessen wijn geledigd.

Tussen het roddelen door tikte de klok de minuten weg alsof het een lieve lust was. Uiteindelijk bereikte de klok de twaalf. Cycle time! Voor het eerst in vijf jaar heb ik me minutenlang vervoerd op een zadel met twee wielen. Bizarre ervaring. Geen achteruitkijkspiegels, een staaf als stuur met zonder airbags en geen koppeling om mee te spelen.

Na een eeuwigheid kwamen we in de binnenstadzone terecht waar we na een korte irisscan binnen mochten. Fietsen achteruit ingefileparkeerd. Op naar kroeg number one: the Irish pub. Bier gemaakt van wereldrecordboeken gedronken. Burp. Mensen gekeken. Twee stelletjes waarvan de partners elkaar half uur lang negeerden en toen patsboemhatseklats ineens kleften en kleefden. 1 gast had een lelijk rood New York shirt aan.

In de volgende kroeg waren er allemaal lichtjes. Zeer trendy. En een witte zwarte piet stond op de bar te dansen. Ik mocht van Niek'Oh niet z'n enkels fetchen en naar me toe trekken in een rappe beweging.

Na een korte tussenstop in een bier-uit-je-hand-stoot-kroeg belandden we uiteindelijk op een apenrots, waar het helemaal zien en gezien worden was. En wij keken. Vooral naar de schaapjes die zich eigenlijk niet dienen te laven aan wereldse geneugten als opdrinkalcohol en oprookpeuken. Man man man, wat een rots en wat een apen.

Terwijl de wekkers van den kerkgangers aan het rinkelen waren keerden wij huischwaertsch. In een flauwe bocht die ik haarscherp nam besloot ik even op de grond te gaan liggen. Een spier in m'n onderbeen kreeg daarvan een enorme optater en die besloot de volgende middag stijf en pijnlijk te zijn, waardoor ik nu kreupel loop als een manke hond. En Niek'Oh? Die heeft door braamstruiken gefietst en heeft nu een band die nog platter is dan de borsten van Kelly toen ze nog man was.

Met gestrekt been en brakke kop rond 1600 Zulu teruggevlogen. De A4 en A10 overgeslagen.

C'est tout!
(Druk- en zetfouten voorbehouden)