Poolse poolles

Hoe noem je het als je een Pool, waarmee je carpoolt, leert poolen in een poolcentrum ten zuiden van de noordpool? Simpel: poolles. En als je dat in het Pools doet, dan spreek je over Poolse poolles. Wanneer je als nieuwsgierig aagje daar een kijkje gaat nemen, dan neem je dus poolshoogte bij de Poolse poolles. Als je tijdens het gokken op de uitslag van een toernooi gehouden tussen deelnemers van de Poolse poolles langskomt als poolcontroleur, dan kun je zeggen dat je poolshoogte neemt bij de Poolse poolles poule pool.

Arachnoide aanval

Zit ik net relaxt over Kazachstan te lezen (enorm groot land dat enorm weinig in het nieuws komt) met bijna alle lichten al uit, landt er plotsklaps ineens een corpulente mega SPIN des DOODS vlak naast mijn ooghoek op het bureau. Alarm! Vijftig met spoed opgerolde kranten van titanium waren nodig om deze griezelige geleedpotige invasie af te slaan.
Brr.

Onderricht in caramboles

Hoe noem je onderricht in caramboles? Precies, caramboleles. En het trainen van caramboleleraren noemt men carambolelesonderwijs. Voor het mogen geven van carambolelesonderwijs heb je een carambolelesonderwijsbrevet nodig, dat je kunt aanvragen bij het carambolelesonderwijsbrevetloket, maar alleen tijdens de carambolelesonderwijsbrevetloketopeningstijden die te vinden zijn op het carambolelesonderwijsbrevetloketopeningstijdenrooster dat wekelijks wordt bijgewerkt door de carambolelesonderwijsbrevetloketopeningstijdenroosteraar.

Prachtig pionnetje

Het spiegelbeeld van Koning Kees moest uiteindelijk de eenzame, lege werkelijkheid onder ogen zien. De reflectie van zijn grootsheid en grandeur, zijn macht en zijn faam had nooit weerslag kunnen vinden op het zelfbeeld van het prachtige pionnetje dat vol in beeld altijd zo verdrietig voor zijn spiegel stond.

Kort horrorverhaal

Kort horrorverhaal:

De laatste mens op aarde zat alleen in een kamer. Ineens werd er op de deur geklopt.

Tot de tanden toe bewapend

Sofie Boterlikker, een eenvoudige boerendochter uit Amsterdam met weinig haar op haar tanden, heeft nooit moeite om ergens haar tanden in te zetten. Als ze eenmaal ergens aan begint, dan zet ze een tandje bij en bijt ze door. Door die houding staat ze nooit met haar mond vol tanden als de tandarts haar aan de tand voelt over haar mondhygiene. Over haar eetstoornis houdt ze echter de kaken stijf op elkaar, tenzij ze honger heeft. Dan eet ze met lange tanden en met het schaamrood op haar kaken snel wat chips en cola, een bizar dieet dat regelmatig aan de kaak wordt gesteld door haar omgeving. Ze lacht dan altijd als een boer met kiespijn de opmerkingen weg die ze voor haar kiezen krijgt.
Sofie is te boeken als pantomimespeler.

De rode draad in het verhaal

Zelf gaan knutselen in de meterkast is geen aanrader kan ik u vertellen. Blijkbaar heb ik de letterlijke rode draad in het verhaal verkeerd aangekeken. Er klotst nu rode stroom uit de stopcontacten.

Oog voor geveinsde details

Geraldine Kikkertong, eerste nakomeling van een onbekende huisarts zonder sterallures uit een klein dorpje dat zich letterlijk nooit op de kaart heeft weten te zetten, stond bekend om het op kapabele wijze kunnen onderdrukken van haar meest karakteristieke geveinsde emoties. Ondanks dat ze op negenjarige leeftijd kleurenblind was geraakt bleef groen altijd steevast haar favoriete lievelingskleur tijdens betekenisloze dorpsfeesten en flashmobs (Nederlands: flitsmeutes) met minder dan tien deelnemers.

IJsontbijt met sorbets

Hey Onno,
Jammer van al die kou en regen op je vakantieadres. Hier in Nederlandje is het onwijs lekker weer geworden. En flink heet, dus we zorgen voor de nodige verkoeling. Zo hebben we sorbets als ontbijt, ijswafels als lunch en ijstaart als hoofdgerecht 's avonds met een ijslollie als toetje. Verder zitten we op gemiddeld twee petflessen zonnebrand per dag per persoon om het verschil te kunnen blijven zien tussen mensen en kreeften. Buiten op het parkeerterrein hebben we wat airco's neergezet om de auto's en toevallige passanten koel te houden. Nou, doei doei maar weer, het zwembad roept hier weer (niet letterlijk natuurlijk, dat zou raar zijn).
Groetjes!

Homo's! Niet doen!

"Homo's! Niet doen!"

Hoorde ik een onzichtbaar oud vrouwtje zeggen die nog het hoekje om moest lopen.
Ze had het tegen haar slaperige hond Moos.
Die snuffelde illegaal aan mijn elitaire plastic tasje.
Met z'n snotterige snoet.
True story.

Jeff Dunham in Wonderland

Jeff Dunham is een volwassen kerel die met poppen speelt. Het kan niet veel gekker worden. Echt niet. Oh wacht,.. he makes them talk..!

De tegenwind kwam van voren

Ik ga zometeen een rondje rechthoek met vreemde uitsteeksels, waardoor je natuurlijk zuiver wiskundig gezien niet meer van een rechthoek mag spreken, van veertig kilometer fietsen. Hopelijk valt de tegenwind mee.
UPDATE: de tegenwind kwam van voren gewaaid en de meewind op de terugweg viel tegen.

Insomnia: an inconvenient wake up call

Insomnia.
Ik lig er echt wakker van.

Weg met de waardeloze wandelaar

Wandelaars. Die moeten van de paden af en de lanen uit. Weg met de weerzinwekkende wandelaars op mijn weg. Ze kijken niet op of om. Lopen zonder enige gene met z'n tienen breed naast elkaar over 't fietspad. Zijn boos als je niet je fietsbel gebruikt. Zijn boos als je wel je fietsbel gebruikt. Switchen altijd enkele keren van berm om hun logge lichaam op te parkeren om je vrije doorgang te geven. Wandelaars zijn lopende nadelen. Wandelende wegterroristen. Dat zijn het.

Een kort verhaal

Deze avond een super kort verhaaltje.
Einde.

De man die een lift wilde naar het cafe

Zondagavond. Het was op deze zonnige maartse zondag 17:41 geweest en ik reed nog even met open dak rond door het altijd mooie Noord-Holland met de boodschappen veilig opgeborgen in de kofferbak. Toeren door Noord-Holland is de ideale manier om even de gedachten te verzetten. En om de staat te steunen via de buitenproportioneel hoge accijns op wegrijbenzine. Maar goed, ik dwaal af.

Vlak voorbij Krabbendam stopte ik even om wat foto's te maken van de schitterende lucht, uitgeveegde wolkjes en lage zon. Ik stapte uit en concentreerde me op de composities van mijn immer onvolprezen digitale kunstwerken. In de verte peddelde een heerschap te fiets mijn kant op. Ik schonk hem geen aandacht. Dat was echter niet wederzijds.

Bezig met wegvertrekken, de geopende deur al in mijn hand, schoot de fietsmeneer mij aan met de woorden "waar ga je naartoe?". Korte tijd observeerde ik het meneerschap te fiets. 50+. Roker, dat rook ik. Muts op z'n pan. Fiets die al twee wereldoorlogen had meegemaakt. Mostly harmless, was mijn conclusie. Hij vroeg of ik richting Burgerbrug ging. Ik antwoordde bevestigend, met mijn vinger een route tekenend in de lucht die ik van plan was te volgen. "Mag ik dan een lift van je," vroeg het onbekende mijnheerschap. "En je fiets dan?" stamelde ik. "Oh, die zet ik hier gewoon tegen dat verkeersbord neer".

Seconden later rolden de wielen harder dan de politie hebben kan richting Burgerbrug. Preciezer: het cafe van Burgerbrug. Daar wilde meneer graag afgezet worden. Hij was al te laat, dus vandaar zijn liftverzoek verklaarde hij. In die rit van twee minuten ben ik volstrekt niets maar dan ook niets over hem te weten gekomen. Dat was echter niet wederzijds (part deux). Hij ging rijker aan kennis het cafe in. Hij weet nu waar ik ongeveer woon, dat fotograferen mijn hobby is, dat ik graag rondtoer, en dat het in de auto met open dak warmer is dan als je zou lopen. So, more than enough knowledge to wash away with lots of pints of stale beer in a brown boozing bar.

Ik stopte bij het cafe en hij vroeg me of ik iets verder kon rijden. Lichtelijke verbaasd gaf ik plankgas om drie meter verder op zijn verzoek weer te stoppen. Nu kon hij echt recht voor de deur uitstappen. Ik begreep 'm. Hij stapte uit en bedankte me.

De rest van de rit is er weinig bijzonders gebeurd. Ja, ik nam een verkeerde afslag in de veronderstelling dat de brug verderop afgesloten was. Dat bleek niet het geval. Sterker nog, juist de afslag die ik nam om een roadblock te voorkomen bleek gestremd voor doorgaand verkeer. Ik ga The Truman Show nog maar eens kijken.

Einde.

Het onbekende kind dat van haar fiets viel

Er kwam een kind aangefietst, een meisje. Ik kende haar niet en zij mij niet. Ze reed naar me toe en ik, op mijn beurt, liep te voet naar haar toe. Plotsklaps maakt haar fietsje een zwieper en stortte vlak voor mijn voeten ter aarde, het meisje meenemend in zijn val. Het geluid van het ongewoon naar neerkletterende meisje echoot nog even na in mijn brein. Ik besef dat het noodlottige ongeval niet beperkt is gebleven tot het slachtofferen van een kind, maar ook mij te pakken heeft genomen. Zonder waarschuwing vooraf ben ik ineens verantwoordelijk gemaakt voor het wel en wee van een onbekend mens.

Terwijl ze probeert overeind te komen probeer ik van woorden ("gaat het?") ietwat onwennig over te stappen op daden, daartoe nog extra aangespoord door een vrouw van middelbare leeftijd met geverfd haar die me toebijt "help haar dan toch!", terwijl ze verder loopt richting de supermarkt. Een supermarkt waar ik ook graag heen had gegaan. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat de benen van het meisje en haar fiets van elkaar gescheiden zijn. Eindelijk staat ze op. Al die tijd heeft ze nog geen kik gegeven. En geen woord gezegd. Opmerkelijk. "Remarkable," zoals Freud zou zeggen in z'n beste Engels.

Het stuur van haar fiets staat niet meer recht. Ik wil het voor haar rechtzetten. Een handeling die ik al als klein kind geleerd heb. Het meisje is me echter voor, dus ik schroef mijn ambitities aanzienlijk terug en neem genoegen met de bijrol van het vast en overeind houden van haar vehikel.

De seconde dat haar rijwiel weer rijklaar is springt ze erop en neemt de figuurlijke benen. Over haar schouder roept ze haar eerste woorden "dank je wel!".

Een kind van 8 met een lichaam gemaakt van onbreekbaarium, met daarin een geest van bikkelhardium en awesomnia.

Hoe het afliep met de vrouw van middelbare leeftijd met geverfd haar? Die stond voor me in de rij bij de kassa. Ze kocht twee halve liter blikken bier. Die bracht ze naar een mannelijke entiteit die in een auto zat te wachten. Een Ford. Station wagon. Ik heb haar daarna nooit meer gezien. Het kleine meisje ook niet.

Review Das Boot

Das Boot.

Heel veel onderwaterscenes zonder zichtbaar water, heel veel drama en bla bla. Vervolgens volgt daarna het einde.

Kaboutergeheimen

KABOUTER.
Ik vond vanmiddag een kabouter. Onder een struik zat hij. Zijn rode puntmuts wiegde zachtjes in de wind, terwijl hij een liedje van Frans Bauer tussen zijn lange neusharen door neuriede. Ik probeerde oogcontact met hem te krijgen, maar hij ging zo op in zijn kleine kabouterdingetjes dat zelfs de schittering van de zon op mijn junglemes hem ontging. Langzaam sloop ik dichterbij. Zijn typische penetrante kaboutergeur begon een ingetogen sirtaki te dansen op de diverse slijmvliezen van mijn luchtwegen.

(wordt vervolgt)

Democratische onderbuik

PvdA, CDA, PVV, GL, D66, VVD.
Ik verlang naar donderdag. Dan ben ik weer een domme burger. Mogelijk met een domme onderbuik. In ieder geval eindelijk niet meer belangrijk voor zo lang het duurt.
Samen slapen met democratie. Verstrengeld, broos en aan het eind van ons Latijn.
Eindelijk rust.

Ruzie met WESLEY

Ruzie met WESLEY.

"Oh sorry, niet netjes van me. Zomaar punten en komma's gebruiken in je bijzijn."

Vijftig (50) tinten grijs

‎"Heb jij toevallig recentelijk 50 tinten grijs gelezen?"
"Nope. Jij?"
"Ja. Heb hem gister gekocht en in 1 keer uitgelezen. Het boek is een en al sm-gedoe ongeveer. Maar de mannelijke hoofdpersoon schrijft zulke droge e-mails. Deed me een beetje aan jou denken."
"Ik ben helemaal geen hoofdpersoon."
"Nee, weet ik. Je lijkt ook niet op hem. Maar zijn e-mail styl kun je denk ik wel waarderen."
"Styl met een y schryven kan ik ook waarderen."

Europa haat Nederland

Europa. Het probleem is niet dat wij Nederlanders anti-Europa zijn geworden. Het probleem is dat Europa is veranderd ten nadele van Nederland. Uiteindelijk kun je de negatieve sentimenten in de samenleving als reactie daarop niet meer patchen met goedpraatjes en mooifabeltjes. Dan moet je gewoon handelen.

De forensentaks: hou een sop!

De forensentaks is net zo absurd als de knikkertaks, zeiltaks, wandeltaks, sekstaks, kliklaminaattaks, grasmaaitaks, gezelschapstaks, joggingtaks en debattaks. Het idee is zelfs zo absurd dat het alleen uit te leggen is aan het grote, domme publiek door een door de wol geverfde professional als Theo Maassen, Hans Teeuwen of, vooruit, Youp van 't Hek tijdens een chaotische voorstelling in een smoezelig zaaltje als iedereen al een paar biertjes op heeft.
Proost.

Koud in Afrika

Koud? Koud? In Afrika hebben ze het koud! Hier hebben we het alleen fris.

Homo's zijn gay

Koketteren met homo's. Flikker toch op! Je kan ook normaal/liberaal/links/weldenkend/hip/vooruitstrevend/beschaafd/elitair/vrijdenkend/niet-discrimineren (*) wanneer je gewoon je kop houdt over hoeveel van je beste vrienden wel niet hosmos zijn. Het boeit niet. Deal with it. Je tolerantie is lovenswaardig, maar val er anderen niet mee lastig.
Ga. Weg.
Zucht.
Mensen die fel anti-homo zijn hebben absoluut issues. Mensen die niet op kunnen houden lovend over gays te praten.. hebben ook issues. Ik houd m'n poot gewoon stijf en doe NIET mee met die pro-actieve homo-love bullshit.
Zucht.

* = met hoofd naar beneden van flatgebouw gooien wat niet van toepassing is

Ik hou van Brabant

Bendege een Brabo, of wah, kut? Kende gij nie leze, ow wah? Uhhtwas vedomme Nedelans! Gij krijtstreep daddge bent die je d'r zijt!

Jolande Sap exit

Jolande Sap heeft het charisma van een met verboden en zeer onmilieuvriendelijke bijtende middelen uitgespoelde toiletjuffrouw. Ze wekt ergernis op. Niemand houdt van haar. De camera niet, het publiek niet.

Dus terwijl het idealisme en ratio achter groen en links steeds vaker wetenschappelijk worden ontkracht is het prachtig om te zien hoe zo'n partij haar 'gezicht' probeert te redden door de collectieve kop in het spreekwoordelijke zand te steken.

GroenLinks vertelt aan Nederland dat ze geen partij zijn van de "cut your losses and move on" en de peilingen  antwoorden met "yeah yeah, we heard ya".

Ik ga nog een potje lemmings spelen.

Searching for your TomTom

Searching for your TomTom is a bit silly. I mean, it contradicts the very purpose of that device completely and takes away its only reason for existence.

Oproerkraaiers

Oproerkraaiers. Schitterend woord.

Fear Of Missing Out

Oh shit.. ik voel een grote golf van Fear Of Missing Out aankomen die me overdonderend gaat wegspoelen door een putje van vergetelheid. Zachtjes begin ik te huilen. Op een heuvel speelt een hyena zonder tanden op een harp terwijl een wijze uil hem keurig op de maat begeleid op een trom. Al snel zijn ze niet meer te horen door het geraas van..

Verse kadavers roepen vragen op

Valt het jullie ook op dat 'kadavers' eindigt op 'vers', iets dat behoorlijk lijnrecht tegenover de woordsynthese van de afzonderlijke delen staat? Of zou 'kada' misschien iets als 'wollah, echt al lang niet meer, jonguh, ik zweer' betekenen in een buitenlandse straattaal? Ik ben even slang aan het praten tegen een adder.

EK - Spanje vs Italie vs Europa

Waarom doen Spanje en Italie eigenlijk mee aan het EK voetbal? Wie heeft ze uitgenodigd? Ik bedoel.. vanuit economisch perspectief gezien zijn beide landen namelijk alleen aardrijkskundig Europees te noemen. Wie er ook wint, wij verliezen nadat we al hebben verloren.

Verenigde Staten van Europa

Europa. It you wanna play United States, you'd better be *united* states. #fail

Hete brei

Je kan vrijdagavond niet? Wat kan je vrijdagavond niet? Dwars door muren heen lopen? Meer als dan 119 seconden stil zijn? Jongleren met skippyballen? De Koran Torah Bijbel uit je hoofd opdreunen? Winnen van Garry Kasparov? Je lachen inhouden bij Freek de Jonge? Extase veinzen als je tekeningen van je kinderen krijgt?
En waarom precies op vrijdag niet? Staan de sterren dan scheef? Zit de dierenriem dan te strak?
Vertel!

Ronnie Brunswijk

Hoi Anna! Misschien moeten we weer eens een negen gaan lynchen bij De Negen gaan lunchen. Of, wanneer je nog niet ontbeten hebt, eens gezellig Brunswijk lyn.. ergens brunchen. Kies maar.

Lunch met een GeenStijl-redacteur

Ik had er weinig zin in. Bijna 24 uur verheronderweg vanaf de Falkland Eilanden voor een meet & Greet eat van een uurtje of twee in de hoofdstad van Noord-Holland. Ik werd echter bijzonder positief verrast. Ik verwachtte namelijk een zwaarbebrilde redacteur in strakgestreken bruin hemd met geborduurde Hollandsche meeuwen op de epauletten te ontmoeten, die met een gezicht vol op knappen staande puisten vanachter het laptopje cynische opmerkingen zou slingeren richting onschuldig personeel zonder aan wederhoor te doen.
Niets bleek minder waar.
Dat kudtpersoneel werd volkomen terecht de mantel uitgeveegd, en niet eens zo heel cynisch.

Vroege liefde

Op 11 augustus 2011 schreef ze: "Hahah, nou oke dan! Wacht maar tot je spijt krijgt dat ik een Ka heb, dan zul je me nog eens spuug en spuug zat gaan worden, omdat ik zo vaak bij je ben! En dan heb je vette pech, want dan blijf ik gewoon! Haha! Ik hoop zo dat wij nog echt heel lang bij elkaar zijn! X x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x x." Een week later gingen we ongemerkt samenwonen. Spijt heb ik echter nooit gekregen. Wel de bons.

Seksrel Wassenaar stond niet op de agenda

Afgelopen vrijdag vond de spannende jaarvergadering van de Boskoopse Boekhouders & Assurantiekantoren in Wassenaar plaats. De vergadering werd dit jaar geopend door Jan Hoekema, een van 's Neerlands bekendste ex-boekhouders. Zijn bijzonder fraaie opening werd afgesloten door Henk de Greef die een gedicht voordroeg over rijpe dames van verlichte zeden. Daarmee was de vergadering gelijk ten einde, aangezien de dubbele agenda door het FIOD-ECD in beslag was genomen voor onderzoek en notulist Ben Paulides in hechtenis was genomen. De vrijgekomen gaten in de planning werden opgevuld met workshops voor  registeraccountants, waar onder andere Mary-Jo van de Velde demonstreerde hoe je met minimale penstreken de mooiste exotische bloemetjes kunt maken om de balansrekening op te vrolijken. Finanzdirektor Kees 'registertovenaar' Blekerzaag van Van Ot & De Dwaal en zijn compagnon Ruud Ruigrok leerden de aanwezigen hoe je je lachen kunt inhouden tijdens het persconfereren van bonusregelingen, vertrekpremies en kwartaalcijfers. Na afloop was er een borrel die nog lang in de kranten heeft gestaan.

Street credibility

Street credibility. Afgekort: street cred. Een passief-agressief fenomeen rechtstreeks afkomstig van de (bestraatte) apenrots waarvan we genoegzaam kunnen opmerken dat het om wannabe-geloofwaardigheid gaat, opgefluft met ongeschreven regeltjes en rituelen om het nog enigszins cachet te geven. De echte powergames vinden echter achter met goud beslagen deuren plaats in statige kantoren, niet op de straat. Dus mocht je zo'n street cred-paljas op een keurige stoep tegenkomen die niet bang is voor je pretentieuze geloofwaardige slangenlerenschoenen en begint te bazelen over de wetten van de straat kun je hem of haar direct djoeken poppen afstoppen met het krakers-credo "jouw wetten vriend, niet de mijne" en hem of haar er fijntjes op attenteren dat de straat gefinancieerd is met jouw gevulde bankpas.

De Netwerkgeneratie spreekt tot PowNed

PowNed zou de netwerkgeneratie vertegenwoordigen en alles op z'n kop zetten. Rebelse sloopkogels die in reclamespotjes de sirtaki dansten op je scherm moesten die boodschap luister bijzetten. Gebrainwashed keek ik vanaf de eerste uitzending iedere dag naar PowNews. Iedere dag? Nee, niet iedere dag. Om de week is er dinsdag en woensdag voetbal. En zaterdag en zondag nemen ze rust. Althans, wanneer ze niet maandenlang op vakantie zijn. Inderdaad, ze hebben slechts een handjevol zenduren per jaar op TV gekregen van ome Roon. Maar in plaats van deze limiet te omzeilen kiezen ze er tot ieders verbazing voor zich braaf te conformeren aan deze vermeende beperking. HEY, POWNED. GA EENS OP INTERNET UITZENDEN DAN. Daarvoor zit er meer dan genoeg taxpoet in die ruif van jullie. En sloopkogel subiet dat weekoverzicht Hilversum uit, stelletje doelgroephaters. PowNed, uitgerekend Powned die de netwerkgeneratie behandelt als derderangs 65+'ers met de vergeetachtigheid van een Nazi-officier tijdens de Neurenbergprocessen; echt niets is meer zeker in dit leven. Het experiment is 100% mislukt. Satirisch, Brutaal en Anders zijn was niet de missie, dat was het BNN-project al voordat ze werden ingekapseld. Tot zover deze opinie. Het PowNews van 2 april begint nu op uitzendinggemist.nl.

Sushi bestellen

Thuis met Sterre en Annabel op onze sushi aan het wachten. Juist. Op sushi. Dat ontzettende grachtengordelvoedsel wordt ook thuis afgeleverd voor hen die een elitair restaurant bezoeken te gewoontjes is.  Maar je moet wel een beetje kunnen meekomen in het gesprek met Mees en Anne-Fleur bij de waterdispenser, lurkend aan een kartonnen bekertje l'eau. Dus de creditcard door thuisbezorgd.nl swipen en het is wachten geblazen op veel rijst en weinig vis.